3 ипол непознати

Во време кога фразата ’стабилен клуб’ во 95% од Европските и светските клубови е нешто непоимливо и најчесто асоцијација односно синоним за Арсенал, група неодговорни и нерационални луѓе, сега веќе лесно описливи како таканаречени навивачи, решија мојот сакан клуб да го вовлечат во една непотребна состојба на неизвесност и исчекување. Ова не се однесува само на оние кои поседуваат минимален број на акции што им дава право да присуствуваат на акционерско собрание со менаџер на еден клуб (не сум чул за нешто слично кај ниеден друг клуб кој има таква организациска структура како Арсенал), туку се однесува и на оние размазени _________(вметни збор) кои на полувреме од полуфинале на Лига на Шампиони стануваат и си одат дома кога нивниот клуб губи 0-2 и на оние кои со фразиприкладни за смртни непријатели ги ’частат’ играчите кога ќе им се
„присака“ (с=к).

При такви глетки и моменти ми доаѓа една чудна комбинација на мачнина и завист. Мачнина затоа што ми е се потешко да го асоцирам клубот Арсенал и себе си со тие луѓе и завист затоа што постојат примери за луѓе, кои за моја жал живеат неколку стотици километри северно од Лондон но ги има и ширум светот (и во Скопје), и кои и на 0-3 и на 4-4 и во добро и во лошо стојат, навиваат и пеат давајќи им мотив и изразувајќи им поддршка на оние кои ги носат и бранат боите на нивниот сакан Ливерпул. И се така и покрај некои поразителни факти како што е оној дека не виделе титула во Премиер Лига околу 2 децении или оној другиот дека имаат потрошено повеќе пари на трансфери во последниве 4 години од еден Манчестер Јунајтед.

За оние што некои работи не им се јасни, 2 децении се 20 години, или 240 месеци, нечие цело (свесно и несвесно) детство + тинејџерски години, нечиј климактериум ипол или нечиј огромен дел од полнолетството. Можеби токму поради тие работи нивните играчи и ги наградуваат на настани како оној во Истанбул и ситуации кои неретко се објаснуваат како интервенција на некоја трета сила - а всушност се физичка и психичка реакција на 11 момци кои зад себе имаат милиони души и грла, и кои имаат желба и воља да им возвратат за нивната неизмерна и безрезервна поддршка. Споредено со она што го имаа и имаат Ебуе, Галас, Бендтнер, Сонг, Силвестре и пред се Адебајор, можам да кажам еден збор - тиња. Сакале тоа да го признаеме или не, меѓу другото ова е една од главните причини зошто Арсенал сеуште не може да ги достигне висините на еден таканаречен ’голем клуб’. И Виља и Хангеланд и Јаја Туре и св. Виља да игра за Арсенал и Арсенал со трофеј на ЛШ - со такви луѓе на трибините (и зад тастатурите и телевизиските екрани) Арсенал не може и нема да биде голем клуб. За голем клуб потребни се големи навивачи.

Ако некој не успеа да разбере од горенаведеното, не се работи за слепа поддршка подредена на поединец која би била пандан на поддршка на Скаузерите кон Рафа Бенитез или Стивен Џерард. Кога веќе го спомнав вториов, да спомнам дека станува збор за токму оној Стивен Џерард кој 2003/04 размислуваше за трансфер во Челзи вреден околу 20 милиони фунти и кој во последен момент се предомисли и реши да потпише нов договор со Ливерпул. За чудо, Скаузерите му го простија ’гревот’ (како што навивачите на Манчестер му го простија гревот на Роналдо) и тој им врати онака како што најдобро може. Има еден сличен случај на неговиот со едно момче по име Емануел Адебајор, чии навивачи немаат капацитет да му простат тоа што беше на мета на Милан и Барселона и тоа што побара подобар договор со неговиот клуб. Во рамките на ’што ќе беше ако...’ би било добро да им се постави тоа прашање на сите оние кои отворено го свиркаа својот играч на свој терен, кога можеби нешто поинаку (како минатосезонската поддршка) би го инспирирало овој играч. Но, за тоа веројатно нема да има веќе шанси. Истото ги чека и навивачите на Астон Вила со Гарет Бери - мнозинството сезонава не најде капацитет да му прости на нивниот (поранешен) капитен и покрај ѓаволските напори на Мартин О’Нил да ги омекне. Како што реков, за голем клуб треба и големи навивачи, а оние на Арсенал се поблиску до оние на Вила отколку до оние на Ливерпул.

Значи според досега кажаното во постов, станува збор за поддршка (која е во дефицит) на фудбалскиот клуб Арсенал кој во моментов го претставуваат Арсен Венгер и една група на 20 и кусур луѓе, исто како што го претставувааза време на црните 1950ти и 1960ти некои други луѓе како Били Рајт, или како што за време на 1970тите тоа го правел Берти Ми или за време на доцните 80ти и рани 90ти еден Џорџ Греам. И кога сме веќе кај Арсен Венгер, еден факт кој можеби ќе изненади некого: г-инот Венгер е најтрофејниот и најуспешниот менаџер во историјата на овој клуб. Толку.

Кратко интермецо за да се осврнам и на математичкиот поим во насловот: кои се 3те (ипол) непознати?

1. Дали Робин ван Перси ќе потпише нов договор?
2. Кога Адебајор ќе си замине од Арсенал?
3. Што се е подготвен Флорентино Перез да направи за да ги добие изборите во Реал Мадрид?
4. Дали има вистина во последните написи за Арсен Венгер? (ова е половинката)

Ќе ги оставам прашањава неодговорени.

Во Лондон, на состаноци, средби, по блогови и сајтови некои од Гунерите пристапија кон лечење фрустрации. Оние кои веројатно се наталожиле во изминатите 4 години исполнети со задевање, дупчење, возење и спрдање по канцеларии, пабови, улици, школски клупи, паркови и зеленила од страна на нивните колеги со лојалност кон Манчестер и оној новопечен тип на навивачи на Челзи, и кои им ја разнишаа вербата во оние кои ги бранат боите на клубот, па затоа 1ипол до 2 години наназад започнаа, можеби повеќе несакајќи, една тивка кампања за смена на Венгер и на хиерархијата во Арсенал. Веројатно истата таа кампања своите зачетоци ги имаше во критика на политиката или филозофијата која менаџерот реши да ја имплементира во клубот и работата кои му се доверени, но за жал истата прерасна во нешто поинакво и поголемо. Сепак, она што од една страна ме засмејува а од друга страна ражалостува е дека на сите Арсенал сајтови, кои генерално се анти-Венгерски по неодамнешните наслови кои го содржат името на нашиот менаџер и кралскиот клуб наголемо се врши јадење на сопствените ***** маскирани со хипокризија и фрази како што се ’ама не сум јас против Венгер туку...’ или оние похрабрите ’и после Венгер, Арсенал ќе продоложи...’. Стварно? Какво откритие.

Арсенал ќе продолжи, но година дена потоа и комплетната демонтажа на екипата која е градена 4-5 години и реално можен и пад на табелата кон длабочините резервирани за несреќите од Вајт Харт Лејн, сигурен сум дека Арсенал ќе продолжи но овој пат не само без Венгер туку и без нив. Втората опција би била следење на стапките на Челзи, Ливерпул и Манчестер односно преминување во раце на еден-единствен до гуша задолжен власник и копирање на оние од Западен Лондон со голема надеж, задоволни ега и пред се никаква гаранција за освојување на титули и со скриено стегање во себе наречено Лидс Јунајтед. Третата, онаа оптимистичката која сите моментални песимисти ја посакуваат е освојување на се живо и диво, 5-6 парчиња во просек на секоја утакмица и состав: Буфон, Сања, Хангеланд, Лескот, Клиши, Фабрегас, Ј. Туре, Аршавин, Гуркуф, Виља, Бензема, Господ, Пеле и Кака. Веројатно има и уште некоја опција, но бидејќи сум камен кога станува збор за пресметка на веројатности - бујрум.